Szukając próbek najnowszego dziecka Rolanda, zostałem niezwykle pozytywnie zaskoczony jakością dźwięku GT-dziesiątki. Funkcja loopera wydała mi się ucieczką od monotonnych domowych ćwiczeń, a port USB wydał się rozwiązaniem problemu komunikacji z komputerem (wejścia cyfrowego osobiście nie posiadam). Na dalszy plan zeszły naiwny wygląd i zbędna automatyka, pomyślałem, iż skoro dostaję dwuprocesorowy niemalże komputer o możliwościach identycznych jak legendarne kostki firmy BOSS powinienem zdecydowanie przemyśleć zaistniałą sytuację. GT-8, starszy brat dziesiątki wydał mi się choć zaiste piękny to wątły przy najnowszym modelu, a z resztą przecież wygląd i sposób działania kompletnie nie mają znaczenia jeśli chodzi o kreowanie pięknego, soczystego i subtelnego brzmienia gitary.

Nie jestem „w kropce”, znam swoją decyzję i wygląda na to, iż zbieranie kolejnych złotówek, miało będzie o wiele przyjemniejszy rezultat niż przypuszczałem. Wiem, że bloga czyta spora liczba gitarzystów – stąd pytanie, czy moja decyzja jest właściwa? Proszę tylko nie wspominać o cyfrowym zabijaniu duszy i o wyższości kostek, gdyż przy obecnym stanie techniki różnice nie są już zauważalne.

Keep on ROCKIN’ !

Download audio file (farewell_ballad_by_koras.mp3)
Podoba się? To sobie ściągnij.

PS: Za wszystkie słowa krytyki dziękuję!
PPS: A wszystkim gitarzystom – Keep on rockin’ :)

Download audio file (drugi_maja.mp3)

Siedziałem dziś wieczorem nie mając co ze sobą zrobić, gdy chwyciłem gitarę i zagrałem kilka smutnych dźwięków. Właściwie mi się spodobały, więc usiadłem przed monitorem i włączyłem program nagrywający. Całość nagrałem za pierwszym razem, właściwie drugim, bo gitary nagrane są na dwie ścieżki. „Utwór” to pełna improwizacja, osobiście muszę powiedzieć, że mi się nawet spodobała, ciekawe jak Wam…

PS: Mam nadzieję, że nie wyszło aż tak źle:)

Sprawa wygląda tak. Dzień Kobiet, wręczenie przez męską część klasy kwiatków i różnych niekonwencjonalnych prezentów (typu bułka tarta albo mąka puszysta), ogólna radość. W pewnej chwili ktoś rzucił dość dziwnym pomysłem. „Krzyś, Kamil, zagrajcie Białego Misia„. Poszedłem po gitarę klasyczną, (nabytek od Machonia, „model przechodzony”) i z Kamilem udaliśmy się do klasy.

Jestem osobą pomysłową, więc stwierdziłem, że przydałoby mi się jakieś niekonwencjonalne wejście. Przez uchylone drzwi, z impetem, zrobiłem tzw. power slide‘a, na kolanach, przejeżdżając po podłodze z gitarą połowę sali. Następnie siedliśmy sobie na blacie ławki i zaczęliśmy smęcić. Ogólna klasowa radość, śmiechy, („Ej dziewczynoooo, spójrz na winooo”) itp. Nadszedł czas na moją solówkę i tutaj zdarzyło się coś dziwnego.

Postanowiłem troszkę się powygłupiać i „wczuć” się w solówkę. Postawiłem na wygląd, a nie dźwięk, a reszty dokonało placebo. Otóż pierwsze dwa podciągnięcia zagłuszone zostały przez krzyki powiedziałbym, że radości i zachwytu. Akurat te dźwięki, które były największymi zgrzytami, bo kto normalny by podciągał struny nylonowe na klasyku. Więcej niż pół tonu, nie ma bata, ale nie podciągniesz. Resztę też w ogólnej wesołości kaleczyłem jadąc sobie po jońskiej w A, czasami ją omijając… ale nie miało to żadnego znaczenia. Każdy był zachwycony, widzieli moją minę, zaangażowanie i na podstawie tego słyszeli znaną melodię mojej autorskiej solówki. Nawet nasz sor wspomniał, że fajne solo… Może fajnie ono wyglądało, ale skaleczyłem w życiu wiele solówek i muszę powiedzieć, że ta była naprawdę licha i nieładna:)

W szatni ktoś poprosił żebym zagrał to na nowo. Powiedziałem, że na gitarze klasycznej to przecież niewykonalne, bo podciągnięcia o jeden, półtora tonu nie są możliwe, i że w ogóle solówkę zagrałem raczej dla żartu. Usłyszałem tylko – „Ale godzinę temu wyszło ci to świetnie”. Ludzie zobaczą to co chcą zobaczyć, taka refleksja się nasuwa.

PS: Dziękuję Jeti’emu za kostkę Dunlop Lucky Thirteen .73 z czachą. Jest taka mroczniasta :P

p.s. Nagranie jak jeszcze nie zauważyliście dla śmiechu zostało nagrane:)

Download audio file (knocking_on_heven_by_aga_i_krzys.mp3)

[ wersja mp3: knocking_on_heven_by_aga_i_krzys.mp3 ]

Przed koncertem miałem okazję uczestniczenia w imprezie integracyjnej staszicaków. Naprawdę mili ludzie są w mojej szkole, zarówno starsze roczniki jak i klasy pierwsze. Dobrze zrobiłem wybierając I LO, naprawdę warto było.

Jak zauważyliście chronologia tego wpisu jest odwrócona… Opisuję od końca do początku. Tak jakoś wyszło;) Teraz coś co wniesie wiele uśmiechów na wasze pyszczki. Otóż Żółw, wczoraj, gdy wracaliśmy sobie do domu, przez skrzyżowanie Warszawska/Racławickie/Kraśnicka wyrecytował świetny wierszyk. Dawno się tak nie uśmiałem. Z Szalem postanowiliśmy za punkt honoru ułożyć do niego muzykę. Jako, iż miałem z 10 minut przed wyjściem na imprezkę, to na szybko nagrałem śmiechowy utwór. Ludziom tak podpasował, że dziś po koncercie wepchnęli mnie na scenę i wymogli, abym zaśpiewał piosnkę. Udało to się częściowo, bo po chwili ekipa sprzątająca ze sceny sprzęt odłączyła piecyk Marshalla, na którym grałem. Tak czy inaczej nagrana przeze mnie wersja piosenki prezentuje się tak:

Download audio file (piosenka_Żółwia_-_wykonanie_koras.mp3)

Zacznijmy od sprzętu. Nie wyobrażam sobie osoby nie mającej dobrego pieca, jeśli zabiera się za nagrywanie. To podstawowa sprawa, jak i z resztą gitara. Zacznijmy od nastrojenia. Najlepiej ‘do flażoletów’, tak najdokładniej będzie chyba albo do stroika, ale większa satysfakcja samemu. Jedynie dźwięk ‘e’ trza skombinować, albo stroić do kamertonu ‘a’. Następnie odpalamy program do nagrywania. Audacity wystarczy, choć ja osobiście zaczynam stosować coraz częściej Cool Edit Pro 2.1, program idealny wtęcz do miksowania ścieżek. Musimy zaopatrzyć się także w mikrofon, nie żaden super jakiś, ludzie, naprawdę taki za 7 zł, najgorszy mikrofon wystarczy. Nie potrzeba lepszego, sam się o tym przekonałem.

Teraz może poruszę najważniejszą sprawę. Otóż w przypadku nagrywania akustycznej gitary lub klasycznej mikrofonik owy, mały, tani wkładamy bezwzględnie do pudła rezonansowego. Wielu powie, że mnie pogięło. Cóż to nie jest drogi sprzęt żeby zbierał jak marzenie. To tani mikrofon kierunkowy, trzeba mu pomóc, tak więc do środka pudła. W zasadzie wszystko gotowe. Można sobie testowo coś nagrać, należy pamiętać o uaktywnieniu wejścia mikrofonowego w systemie, w Windowsie jest to taki mały głośniczek w tray’u. Pewnie się cieszycie co za banały pletę. Dla wielu ludzi nie jest to wcale tak oczywiste;)

Z gitarą elektryczną sytuacja przedstawia się całkowicie inaczej. Gitarkę podłączamy sobie do pieca, po drodze do efektów jeśli chcemy i brzdąkamy. Robimy ‘średnio głośno’, mikrofonem celujemy w sam środek głośnika. Powinien się on znajdować nie dalej niż kilka cm od głośnika. Niech będzie blisko, wycelowany w sam środek, to lepiej zbierze. Teraz należy zabrać się do samego nagrywania. Testujemy sobie czy wszystko działa jak powinno. Nagrywamy, do podkładu, z metronomem czy jakkolwiek. Po dokonaniu nagrania nadchodzi teraz etap bardzo istotny, niczym granie wręcz. Nakładamy bowiem na ścieżkę brakujące nam efekty. Ważny jest Reverb, bo nie każdy ma go w swoim piecu. Nadaje on przestrzeni, coś w stylu takiego niby-echa, jeśli nie macie tego w piecu to należy troszkę nałożyć. Właściwie nagranie gotowe. Ja zwykle nakładam jeszcze nieco delay’a, bo takowego nie posiadam w kostce, a uwielbiam ten efekt. W każdym razie jak kto woli, dajcie sobie ich do woli:)

Pora na zmiksowanie tego wszystkiego, bądź jednego nagrania do jednego pliku. Ustawiamy głośności, oryginały zapisujemy najlepiej do plików bezstratnych, najlepiej *.wav. Cóż zajmie może dużo, ale jakości nie stracimy. Następnie konwertujemy sobie do *.mp3 jeśli nas kusi, żeby zamieścić nagranie w Internecie. Pewnie liczycie się z rozmiarem piosenki. Ostatnio po głębszych analizach różnych formatów stwierdziłem, że mp’trójki strasznie niszczą dźwięk. Jeśli chcecie dać mniej niż 320 kbps to uważajcie, bo wasz ładny rezultat pracy może nie brzmieć tak ładnie jak oryginał.

Publikacja. Cóż. Napisałem kilka tych bzdurek, gdyż nie miałem czym poprzedzić wesołego nagrania, które chciałbym tu zamieścić. Ostatnio dużo grałem i ta piosenka wyjątkowo przypadła mi do gustu. Tak więc zapraszam do wysłuchania mojego wykonania „The Crush of Love” Joe Satriani’ego. Wyszło jako tako, najweselej, że się pomyliłem w samym środku, zapomniałem, że pewien kawałek trza powtórzyć i musiałem zasuwać to o oktawę niżej. Chyba tego nie słychać jak ktoś piosenki nie zna;) Ogólnie ją zmieniłem.

Download audio file (the_crush_of_love_krzys_gra.mp3)
(jakość najlepsza: download)

Do nagrania natchnął mnie zupełnie nieświadomie Slavo, który na swym blogu zamieścił też jakieś nagrania coby sobie sprawdzić po latach jak kiedyś brzdąkało się na gitarce;)

Na początek spostrzeżenia dotyczące dość drogiego mi gimnazjum, które właśnie prawie skończyłem.
Z perspektywy trzech lat nauki w mojej rzekomo najlepszej, elitarnej szkole stwierdzam, że przejście jej z dobrymi ocenami to żaden wyczyn. Praktycznie bez nauki można zaliczyć gimnazjum i wiele cennych godzin, które wielu poświęciło by na naukę po prostu wesoło przepuścić. Tak też zrobiłem, na nic zdały się obietnice „w tym roku to już zabieram się do nauki, to w końcu trzecia klasa gimnazjum”. Najzwyczajniej zlekceważyłem sobie to i cóż… mam świadectwo z paskiem średnia niczego sobie. Naprawdę nie rozumiem uczniów narzekających na ilości zadawanych im prac domowych, ogrom nauki w gimnazjum. To mit;)
Z perspektywy lat zauważyłem jak szybko psychika ludzka się rozwija w tym wieku. Oglądałem sobie rozwrzeszczanych pierwszaków i dużo im brakuje do takich już trzecioklasistów (którzy w większości też są niedojrzali jak cholera). Może i ja jestem(?), ale mogę wiele rzeczy już stwierdzić.

Przekonałem się, że można bezkarnie jeść na lekcji angielskiego z panią K., można ponadto kupić całą siatkę żarcia wychodząc z lekcji ze słowami „idę do ubikacji psze pani” – chwała dla Paszka! Zobaczyłem, że ostatni tydzień w tej szkole zżywa bardziej z gronem pedagogicznym niż tamte dwa lata z dużym kawałkiem, że smutno będzie mi opuszczać właściwie tą oto placówkę. Hmmm, ale należy odejść zapamiętanym. Żydowska flaga wyholowana na maszt szkoły w piątek będzie chyba efektywna (pomysł mój i rabbiego Paszka). Wesoło jednym słowem w tej naszej Dziewiątce było.

Teraz kolej na relację z otwarcia Lublin Plazy.
Cóż tu dużo mówić. Jest tu kilka wartościowych sklepów np. Stokrotka, gdzie można nabyć świeże bułki, kino jest całkiem wesołe, muszę się tam wybrać, ale atmosfera bardzo mi nie pasuje. Istne siedlisko ‘techno-kultury’, raj dla ‘kozaków’ pokazujących ile to oni mają pasków na dresach, siedlisko chamstwa i braku kultury. Zewsząd tylko Motor Lublin, Motorowcy, bogate dzieci z dobrych domów, szpanujące przed kolegami… Chodzi tam teraz prawie każdy, zastanawiam się czy tylko na pokaz, czy może z autentycznej potrzeby…

Mmmm, może nie podoba Wam się, że tak rwę myśli, ale chcę naprawdę wyłowić z nich ich kwintesencję, to co naprawdę warte jest powiedzenia, coś w czym zawiera się cała reszta, która przekazywana jest w domyśle.
Otóż, dziś ‘refresh’ując’ mózg po wielu godzinach spędzonych na komponowaniu, przygotowywaniu podkładu do piosenki „The Crush of Love” Joe Satriani’ego, którą mam zagrać w poniedziałek w domu kultury na koncercie i po naprawdę długiej pracy przed monitorem stwierdziłem coś ‘głębokiego’. Otóż: Płytkość nad płytkości mnie otacza, trudno, aby głębsza myśl została pochwycona przez masę ludzką, subkultury są płytkie, płytkie jest małżeństwo nie z miłości, płytkie jest nadmierne picie alkoholu, płytkie jest lekceważenie drugiego człowieka, płytkie jest życie wielu ludzi zaliczających się do ‘techno-kultury’. Głęboka natomiast jest dobra muzyka, nie jakiś banalny punk (chociaż nie ukrywam, że lubię sobie połoić czasem xD), który ze znajomkami z kapeli komponujemy w 5 minut, nie elektryczne rytmy prosto z miksera. Głębia jest w takiej muzyce, która przekazuje w sobie uczucia. Każdy dźwięk musi być emocją, jak mój nauczyciel od gitary mawia, każdy flażolet, każde vibrato, podciągnięcie struny jeśli chodzi o solówki gitarowe musi być dopracowane i musi zawierać cząstkę wykonawcy. Głęboka muzyka taka jak np. Nightwish lub kompozycje Satrianiego zawierają ‘to coś’.
Pewnie duży procent czytających zagłębionych w swojej płytkości stwierdzi, że tutaj zacytuję „on pierdoli bez sensu”, ale ja odpieram to stwierdzenie. Jeśli chcecie tak uważać to wasza sprawa.
Hmmmm, mówię i mówię, część tej notki to nieświadoma zasługa mojej przyjaciółki Emilki, która w rozmowie na różne tematy przypomniała mi niektóre sprawy, dla nas oczywiste, ale dla innych… przebrzmiałe, nienowoczesne. Tak się teraz mówi na uczucia. Naprawdę mam to gdzieś, że są one wywołane tylko hormonami, substancjami chemicznymi, może i to zwykła chemia, ale odzwierciedlają się one w astralu, ja tam wierzę, że moje myśli odbijają się jakimś echem poza mną, nie są tylko chemią…

Przestanę już, bo się rozkręcam i mogę mówić zwoje wywody coraz dłużej, a nie w tym rzecz. Ważne jest żeby zawrzeć wszystko w jak najmniejszej liczbie słów, a z resztą słowa są mało precyzyjne, to symbole wszystkiego, powinniśmy rozmawiać ze sobą za pomocą telepatii, jedynej autentycznej drogi komunikacji międzyludzkiej. Ja w nią wierzę, wy także?:)

p.s.
Obrazek to kadr z pięknego filmu „What the #$*! Do We (K)now!?”. Obejrzenie tego dzieła kinematografii polecam każdemu, choć wielu z was pewnie wyłączy go po 10 minutach…