Cóż podkusiło mnie do zakupu iPoda? Nie od dzisiaj wiadomo, iż produkty z jabłkiem często uznawane są za zwykły, prestiżowy gadżet dla arystokratycznej gawiedzi. Decyzja o kupnie była jednak mocno przemyślana. Dlaczego więc iPod? Nie ma świecie żadnego innego, znanego odtwarzacza wyposażonego w twardy dysk dochodzący do pojemności przewyższającej 100GB. Co więcej to właśnie dzięki grajkom firmy Apple zjawisko zwane podcastingiem zaistniało w obecnej rzeczywistości. Jako, iż sam jestem podcasterem, z pewnym już stażem nie mogę tego nie zauważać. Również prostota użytkowania i solidna budowa urządzenia kusi potencjalnego użytkownika.
 

1. Wygląd

Odtwarzacz króluje na rynku już od kliku lat i zawsze uznawany był za jeden z najładniejszych przenośnych playerów. Jest po prostu ładny, estetycznie zbudowany, cieszy oko swojego właściciela, choć jest nieco ciężki. Wyświetlacz jest jasny i przejrzysty, co przydaje się szczególnie przy korzystaniu z iPod’a w intensywnym świetle słonecznym. Również filmy ogląda się bardzo przyjemnie, choć musimy zadbać najpierw o ich konwersję do formatu Apple.  4+ / 5
 

2. Obsługa

iPod posiada wszystkie funkcje niezbędne do codziennej, komfortowej rozrywki. Wszystko intuicyjnie pogrupowane, tak by użytkownik nie musiał zastanawiać się jak go obsłużyć. Uruchamiasz po raz pierwszy, decydujesz się co chciałbyś zrobić, a następnie polegasz na swojej intuicji. Wszytko da się zrobić zaledwie kilkoma kliknięciami, obsługa jest naprawdę przyjemna. Odtwarzacz potrafi sam dopasować muzykę do twoich upodobań, korzystając z inteligentnych list odtwarzania Genius. Czasem można zapomnieć, że jest jedynie kawałkiem bezuczuciowego metalu. Obsługa, nawigacja, funkcjonalność:  5 / 5
 

3. Synchronizacja

iTunes to program pozwalający na połączenie iPod’a z komputerem (Mac / PC). Opinie są podzielone. Wielu użytkowników nie lubi tego programu, skarżąc się, iż nie ma żadnej oficjalnej alternatywy na ‘nakarmienie’ urządzenia muzyką, zdjęciami, filmami i podcastami. Osobiście korzystałem z iTunes na długo przed kupnem iPod’a, gdyż jest to świetne narzędzie automatyzujące w pełni subskrybcję ulubionych podcastów. Zarządzanie muzyką jest bardzo intuicyjne i wygodne. Jedynym minusem jest swoista ‘ociężałość’ iTunes’a, choć wynika to zapewne z faktu, iż mój komputer jest już dość starej daty. Po podłączeniu iPod’a do komputera klikamy przycisk ‘Synchronizuj’ i po kilku chwilach jest on wypełniony multimediami z naszej maszyny. Transfer jest bardzo szybki z uwagi na to, iż produkt Apple’a wyposażony jest w dysk twardy.  4+ / 5
 

4. Włączanie / wyłączanie

Podpunkt na pozór oczywisty, choć warto o nim wspomnieć. iPod’a Classic włączamy inaczej niż jego braci. Naciskamy dowolny przycisk lub zwalniamy blokadę ‘hold’, bądź po prostu wsuwamy słuchawki do gniazda słuchawkowego. Urządzenie natychmiast włącza się, jakby wcale nie było wyłączone. Dzieje się tak dlatego, iż iPod wyłącza się tak naprawdę dopiero po 12 godzinach nieużywania. Gdy przyciskamy przycisk ‘play’, aby wyłączyć playera, przechodzi on tylko w tryb uśpienia, dzięki czemu później nie musimy wcale oczekiwać na jego włączenie. Pobór mocy jest znikomy, a bateria nadzwyczaj pojemna, więc stan uśpienia nie rozładuje naszego akumulatora.  5 / 5
 

5. Ładowanie / akumulator

Wg producenta raz naładowana bateria iPoda Classic (wbudowany polimerowy akumulator) pozwala nam na ciągłe słuchanie muzyki przez około 36 godzin, tudzież seans wideo, dochodzący do godzin sześciu. Częsta zabawa playerem (ciągłe przełączanie ustawień, nadmierne grzebanie w zawartości pamięci), skutkuje podświetleniem nadzwyczaj czytelnego wyświetlacza OLED, co zmniejsza znacząco czas pracy. Ładowanie przebiega po podłączeniu iPod’a do komputera tudzież do ładowarki USB. Musimy jedynie pamiętać o naszym kablu dołączonym do iPod’a, gdyż wtyczka jest dość niestandardowa. Czas pełnego naładowania – około 4 godziny. Ocena:  5 / 5
 

6. Jakość dźwięku

iPod obsługuje bezstratny format Apple Lossless, co teoretycznie gwarantuje nam muzykę w jakości, będącej wiernym odwzorowaniem źródła. W praktyce iPod gra bardzo, bardzo dobrze, ale tylko jeśli odtwarza właśnie dany plik o kompresji bezstratnej. Dźwięk nie jest na pewno rewelacyjny, po prostu jest bardzo dobry, godny uwagi. Wynika z tego, że iPod nie był i zapewne nie będzie urządzeniem audiofilskim (a szkoda). Nieco gorzej jest z plikami mp3. Podczas gdy dobrej jakości karta dźwiękowa z komputera nadrabia braki wynikające z kompresji do formatu stratnego, iPod dąży do swoistej wierności, dzięki czemu pliki muzyczne najpopularniejszego formatu audio nie brzmią rewelacyjnie. Podobnie, choć nieco lepiej jest z obsługą stratnego formatu AAC. Minusem jest brak możliwości ręcznego skonfigurowania equalizera, gdyż wbudowane ‘presety’ w większości brzmią kiepsko i przesterowują oryginalny dźwięk. Na szczęście użycie equalizera zwykle nie jest konieczne. Na domiar wszystkiego oryginalne słuchawki, załączane do kompletu są zwyczajnym chińskim gównem. Nic dodać nic ująć. Żal dupę ściska :)

Gdy staniemy się posiadaczami lepszych słuchawek sytuacja się poprawia. Dźwięk jest całkiem niezły, dokładnie jak opisałem to akapit wyżej. Recepta na iPod’a Classic? Muzyka w formacie bezstratnym + słuchawki Sennheiser’a. W domu można skorzystać z wyjścia line-out podłączając naszego iPod’a do dowolnego sprzętu grającego. Wtedy można osiągnąć maksimum jego możliwości dźwiękowych oraz większą dynamikę niż serwuje nam software urządzenia.

Generalna jakość dźwięku (słuchawki fabryczne) : 2 / 5
Jakość dźwięku, format lossless (słuchawki dobrej firmy): 4+ / 5
Jakość dźwięku, format mp3/aac (słuchawki dobrej firmy): 3+ / 5
Generalna jakość dźwięku (słuchawki dobrej firmy): 4 / 5
 

7. Smaczki iPod’a

Od kiedy używam tego odtwarzacza czuję się bardzo zadowolony. Mam dostęp do całej swojej płytoteki domowej, wszystkie pliki multimedialne są w mojej kieszeni. Po podłączeniu do dowolnego komputera iPod zostaje wykryty jako dodatkowy twardy dysk na USB 2.0. Jak już mówiłem transfer plików jak to w dyskach bywa jest bardzo szybki. Nie odczuwam różnicy kopiując plik z partycji na partycję, a następnie na dysk iPoda. Odtwarzacz posiada oczywiście kilka innych funkcji. Na przykład jeśli wyjmę słuchawki z gniazda następuje automatyczne zatrzymanie odtwarzania. Możemy uaktywnić funkcję automatycznego wyłączania po danym czasie, znajdziemy tu również kalendarz, gry umilające czas (np. quiz muzyczny z utworami z pamięci iPod’a). Jednocześnie nie ma żadnej opcji, która byłaby kompletnie niepotrzebna.

Jest też coś co mnie irytuje, a zapewne wielu uzna to za plus. Po ściszeniu odtwarzacza do minimum muzyka wciąż wydobywa się ze słuchawek. Bardzo cicho, ale jednak. Irytujące jest to głównie wieczorem, gdy człowiek pragnie posłuchać dajmy na to ‘kołysanki’ tudzież piosenki, a ta jest dość głośno nagrana. Na szczęście większość podcastów jest nieco cichsza od muzyki, gdzie dynamika zazwyczaj nie jest zbyt duża, a wszystko oscyluje wokół maksymalnego poziomu głośności możliwego w zapisie.

Warto na koniec wspomnieć o aktualizacji oprogramowania iPod’a. Gdy takie się pojawia program iTunes natychmiast nas o tym informuje. Wystarczy wtedy nacisnąć jeden przycisk a nasz iPod Classic zostanie szybko zaktualizowany do najnowszej wersji. Za podpunkt smaczki oceniam odtwarzacz na 4 / 5.

Całkowita ocena:  4+ / 5

 
Myślę, że to chyba wszystko co chciałem Wam przekazać. Podsumowując, jest to odtwarzacz bardzo wysokiej klasy, z pewnością warty swojej ceny. Pojemny, intuicyjnie zaprojektowany, ładny. Jakość muzyki jest po prostu dobra, choć nie zachwyca, ale z drugiej strony mamy przecież do czynienia z przenośnym, kieszonkowym odtwarzaczem, a nie stacjonarnym sprzętem audiofilskim. Tak czy inaczej aktualnie nie zamieniłbym go na żaden inny odtwarzacz, ani inny model iPod’a. Klasyka i estetyka przede wszystkim.
 

P. S.  Autor bloga prowadzi również niezależną, internetową audycję – podcast Indywidualny.

Wracając z Bułgarii, w której miałem okazję przez ostatnie 2 tygodnie przebywać stwierdziłem albo raczej stwierdzono za mnie, iż nadchodzące lata mojego życia będą zapewne inne niż poprzedni, powiedzmy mój młodzieńczy żywot. Właśnie w tym roku przydałoby się zdecydować o mojej przyszłości, co nie jest mi zbyt na rękę. Jakoś to jednak będzie, więc zbytnio nie będę się nad sobą użalał.

Miałem napisać kilka słów o minionym wyjeździe, ale jak na razie nie mam zbyt wielu materiałów na wpis, oprócz kilku zdjęć, nie za dobrej jakości. Co do tych materiałów, to chciałbym opublikować “oświadczenie alkoholowe”, które napisałem po dość niechlubnym zajściu (ironizuję jak zwykle, ale oświadczenia aktualnie w ręce nie mam, więc nie podzielę się nim). Dziewczyną, która króluje na fotkach jest panna Dagmara, której życzę najlepiej całym sobą i szczerze ją pozdrawiam. Rzadko udaje mi się spotkać niezwykle interesujące osoby, do których ona się z pewnością zalicza.

Piszę dość chaotycznie, właściwie to wylewam z siebie myśli, niezbyt dobrze je redagując, gdyż zdaję sobie sprawę, że blog stał się w ostatnich czasach nieco martwy. Teraz podlinkować mogę do twórczości wiele razy polecanej w tymże miejscu, mianowicie do utworów jednoosobowego zespołu Completely Unprofessional, który planuje wydać w najbliższej przyszłości płytę. Może jakiś hojny czytelnik, zainteresowany osobą Martina Lechowicza, podaruje mu parę groszy na haracz dla państwa polskiego, które wydanie takiej płyty potrafi niezwykle utrudnić (taki wolny kraj, nie?).

Tymczasem idę skosztować kompotu owocowego.

Może jeszcze nie zakończę, bo chciałbym skierować kilka słów podziękowania do panny Ev, która właśnie zakomunikowała, że ma dla mnie prezent, a mianowicie płytę “Tales From the Elvenpath” zespołu Nightwish! Dziękuję panno Ev z całego krzysiowego serca :)

A na koniec takie przemyślenie.

koras: czasem żałuję, że nie znalazłem sobie hobby kolekcjonowania płyt CD
(21:39:48) koras: żyjemy w cholernej epoce empetrójek i takich tam pierdółek
(21:40:16) koras: mało osób słyszało teraz jakikolwiek album jakiegokolwiek zespołu w oryginalnej wersji
(21:40:24) koras: zawsze tylko te okrojone empetrójki

Całe szczęście, że utwory swoich ulubionych wykonawców znam z jedynych, prawdziwych wersji.

Cya :)

Z uwagi, iż w najbliższej przyszłości mnie nie będzie chciałbym poprosić wszystkich czytelników o ostrożniejsze komentowanie, generalnie chciałbym tylko podpowiedzieć, że używanie przekleństw (zdarza się to na szczęście dość rzadko) automatycznie blokuje publikację następującego komentarza. Ze spraw komunikacyjnych chciałbym tylko zauważyć, iż jakiekolwiek wiadomości na jabbera/gg nie są wskazane.

Najrozsądniej używać mojej skrzynki e-mailowej (kontakt). Co prawda automatyczne odpowiedzi o mojej nieobecności skrzynka wysyła pod każdy próbujący się ze mną skontaktować adres, ale wiadomości obiecuję przeczytam po powrocie.

Miłych wakacji drodzy czytelnicy :)

Przez myśl przeszła mi również “ankieta religijności”, badanie, które zamierzam przeprowadzić na blogu. (Jestem dość ciekawy na ile religijny jest mój statystyczny czytelnik) Na marginesie mówiąc wczoraj stwierdziłem, że jakby nie patrzeć jestem w 90% ateistą i całkiem mi z tym dobrze. (Richard Dawkins “Bóg urojony” – polecam całkiem niezłą książkę).

Ankieta trwałaby do końca lipca, także na zebranie wyników poświęciłbym około 4 tygodni. Chciałbym również zbadać wiek moich czytelników, ale nieinwazyjna, niezwykle skuteczna sonda umieszczona w jakże zgrabnym miejscu na blogu jest na wagę złota. Od wczoraj zastanawiam się, gdzie mógłbym owe sondy umieścić.

Znowu same sprawy organizacyjne! Wakacje mnie rozleniwiły, zebranie się w sobie celem stworzenia ciekawego i inteligentnego wpisu będzie dość trudne. A może ktoś podsunie mi jakiś ciekawy temat?

Pierwsze dni wakacji spędziłem w zasadzie przed ekranem oraz czytając książkę Richarda Dawkins’a pt. “Bóg urojony”. Książka traktuje o ateizmie, autor pragnie przekonać czytelnika do swoich poglądów, które solidnie argumentuje. Większość pozostałego czasu przespałem, gdyż obfity wypoczynek jest dla mojego leniwego organizmu niczym czekolada, tzn. wprawia mnie w dobry nastrój.

Przeglądając zasoby Internetu natrafiłem na nową, wesołą twórczość Martina, autora podcastów takich jak Masa Krytyczna oraz Koczowisko Dekadencji. Ów Martin przed dwoma dniami założył amatorski, jednoosobowy zespół instrumentalno-wokalny. Świetne teksty, rewelacyjna gitara, w której kupnie pomogli wierni słuchacze, to wszystko kształtuje niezwykły klimat muzyki Martina. Szczególnie polecam następujące utwory: Kaleka społeczny, Piosenka o smutnym programiście oraz Balladę o Łukaszu Podolskim.

Gitarzysta zaprzyjaźnionego ze mną zespołu Kierownik Działu Skarg poprosił mnie o napisanie piosenki, którą jak mam nadzieję będą wykonywali na większości swoich koncertów. Naskrobałem dowcipny tekst o powstaniu i historii zespołu, ciekawe czy zostanie on zaakceptowany, choć Pan Rege powiedział, iż jest całkiem miły.

Kilka dni temu wspomniałem o mojej przygodzie z anime, którą zapoczątkowała słodka panna Ada. Mogę powiedzieć, iż właśnie skończyłem oglądać kolejną serię, tym razem było to znane Onegai Twins, BTW kontynuacja cyklu o którym traktuje wpis poprzedni.

PS: Nie sądziłem, że moje wakacje rozpoczną się tak kolorowo! :)
PPS: Zagłosuj na Martina w konkursie Twix’a!

Od kilku dni zabieram się za jakiś dłuższy wpis, może artykuł, bo publikowanie na Interii360 okazało się świetnym dopełnieniem blogowania. Nigdy nie byłem przekonany do serwisów dziennikarstwa obywatelskiego zanim nie usłyszałem o Interii360.

Przede mną dwa miesiące wakacji, perspektywa wypoczynku, właściwie to dość mi potrzebnego w ostatnich miesiącach. Plany na podcast, których realizacja nieco się opóźnia, albowiem koleżanka Ada ma chyba problem z mikserem systemowym w Ubuntu (IMO po prostu woli pooglądać anime xD). Hmmm, kontynuacja nauki gry na gitarze ze szczególnym uwzględnieniem skal (jak znam życie pewnie ograniczę się do minimum i niewiele nauczę się przez te wakacje) i generalnie mnóstwo czasu woooooolnego.

A wiecie co mnie dręczy? Za te dwa miesiące będę w drugiej klasie, a powodów do frustracji sprawami szkolnymi będzie co nie miara.

PS: W każdym razie bawiłem się świetnie, koncerty były bardzo udane. Come słyszałem na żywo pierwszy raz i muszę powiedzieć, że grają nieźle, choć troszkę nie w moim klimacie;)

Download audio file (drugi_maja.mp3)

Siedziałem dziś wieczorem nie mając co ze sobą zrobić, gdy chwyciłem gitarę i zagrałem kilka smutnych dźwięków. Właściwie mi się spodobały, więc usiadłem przed monitorem i włączyłem program nagrywający. Całość nagrałem za pierwszym razem, właściwie drugim, bo gitary nagrane są na dwie ścieżki. “Utwór” to pełna improwizacja, osobiście muszę powiedzieć, że mi się nawet spodobała, ciekawe jak Wam…

PS: Mam nadzieję, że nie wyszło aż tak źle:)