Cóż podkusiło mnie do zakupu iPoda? Nie od dzisiaj wiadomo, iż produkty z jabłkiem często uznawane są za zwykły, prestiżowy gadżet dla arystokratycznej gawiedzi. Decyzja o kupnie była jednak mocno przemyślana. Dlaczego więc iPod? Nie ma świecie żadnego innego, znanego odtwarzacza wyposażonego w twardy dysk dochodzący do pojemności przewyższającej 100GB. Co więcej to właśnie dzięki grajkom firmy Apple zjawisko zwane podcastingiem zaistniało w obecnej rzeczywistości. Jako, iż sam jestem podcasterem, z pewnym już stażem nie mogę tego nie zauważać. Również prostota użytkowania i solidna budowa urządzenia kusi potencjalnego użytkownika.
 

1. Wygląd

Odtwarzacz króluje na rynku już od kliku lat i zawsze uznawany był za jeden z najładniejszych przenośnych playerów. Jest po prostu ładny, estetycznie zbudowany, cieszy oko swojego właściciela, choć jest nieco ciężki. Wyświetlacz jest jasny i przejrzysty, co przydaje się szczególnie przy korzystaniu z iPod’a w intensywnym świetle słonecznym. Również filmy ogląda się bardzo przyjemnie, choć musimy zadbać najpierw o ich konwersję do formatu Apple.  4+ / 5
 

2. Obsługa

iPod posiada wszystkie funkcje niezbędne do codziennej, komfortowej rozrywki. Wszystko intuicyjnie pogrupowane, tak by użytkownik nie musiał zastanawiać się jak go obsłużyć. Uruchamiasz po raz pierwszy, decydujesz się co chciałbyś zrobić, a następnie polegasz na swojej intuicji. Wszytko da się zrobić zaledwie kilkoma kliknięciami, obsługa jest naprawdę przyjemna. Odtwarzacz potrafi sam dopasować muzykę do twoich upodobań, korzystając z inteligentnych list odtwarzania Genius. Czasem można zapomnieć, że jest jedynie kawałkiem bezuczuciowego metalu. Obsługa, nawigacja, funkcjonalność:  5 / 5
 

3. Synchronizacja

iTunes to program pozwalający na połączenie iPod’a z komputerem (Mac / PC). Opinie są podzielone. Wielu użytkowników nie lubi tego programu, skarżąc się, iż nie ma żadnej oficjalnej alternatywy na 'nakarmienie’ urządzenia muzyką, zdjęciami, filmami i podcastami. Osobiście korzystałem z iTunes na długo przed kupnem iPod’a, gdyż jest to świetne narzędzie automatyzujące w pełni subskrybcję ulubionych podcastów. Zarządzanie muzyką jest bardzo intuicyjne i wygodne. Jedynym minusem jest swoista 'ociężałość’ iTunes’a, choć wynika to zapewne z faktu, iż mój komputer jest już dość starej daty. Po podłączeniu iPod’a do komputera klikamy przycisk 'Synchronizuj’ i po kilku chwilach jest on wypełniony multimediami z naszej maszyny. Transfer jest bardzo szybki z uwagi na to, iż produkt Apple’a wyposażony jest w dysk twardy.  4+ / 5
 

4. Włączanie / wyłączanie

Podpunkt na pozór oczywisty, choć warto o nim wspomnieć. iPod’a Classic włączamy inaczej niż jego braci. Naciskamy dowolny przycisk lub zwalniamy blokadę 'hold’, bądź po prostu wsuwamy słuchawki do gniazda słuchawkowego. Urządzenie natychmiast włącza się, jakby wcale nie było wyłączone. Dzieje się tak dlatego, iż iPod wyłącza się tak naprawdę dopiero po 12 godzinach nieużywania. Gdy przyciskamy przycisk 'play’, aby wyłączyć playera, przechodzi on tylko w tryb uśpienia, dzięki czemu później nie musimy wcale oczekiwać na jego włączenie. Pobór mocy jest znikomy, a bateria nadzwyczaj pojemna, więc stan uśpienia nie rozładuje naszego akumulatora.  5 / 5
 

5. Ładowanie / akumulator

Wg producenta raz naładowana bateria iPoda Classic (wbudowany polimerowy akumulator) pozwala nam na ciągłe słuchanie muzyki przez około 36 godzin, tudzież seans wideo, dochodzący do godzin sześciu. Częsta zabawa playerem (ciągłe przełączanie ustawień, nadmierne grzebanie w zawartości pamięci), skutkuje podświetleniem nadzwyczaj czytelnego wyświetlacza OLED, co zmniejsza znacząco czas pracy. Ładowanie przebiega po podłączeniu iPod’a do komputera tudzież do ładowarki USB. Musimy jedynie pamiętać o naszym kablu dołączonym do iPod’a, gdyż wtyczka jest dość niestandardowa. Czas pełnego naładowania – około 4 godziny. Ocena:  5 / 5
 

6. Jakość dźwięku

iPod obsługuje bezstratny format Apple Lossless, co teoretycznie gwarantuje nam muzykę w jakości, będącej wiernym odwzorowaniem źródła. W praktyce iPod gra bardzo, bardzo dobrze, ale tylko jeśli odtwarza właśnie dany plik o kompresji bezstratnej. Dźwięk nie jest na pewno rewelacyjny, po prostu jest bardzo dobry, godny uwagi. Wynika z tego, że iPod nie był i zapewne nie będzie urządzeniem audiofilskim (a szkoda). Nieco gorzej jest z plikami mp3. Podczas gdy dobrej jakości karta dźwiękowa z komputera nadrabia braki wynikające z kompresji do formatu stratnego, iPod dąży do swoistej wierności, dzięki czemu pliki muzyczne najpopularniejszego formatu audio nie brzmią rewelacyjnie. Podobnie, choć nieco lepiej jest z obsługą stratnego formatu AAC. Minusem jest brak możliwości ręcznego skonfigurowania equalizera, gdyż wbudowane 'presety’ w większości brzmią kiepsko i przesterowują oryginalny dźwięk. Na szczęście użycie equalizera zwykle nie jest konieczne. Na domiar wszystkiego oryginalne słuchawki, załączane do kompletu są zwyczajnym chińskim gównem. Nic dodać nic ująć. Żal dupę ściska :)

Gdy staniemy się posiadaczami lepszych słuchawek sytuacja się poprawia. Dźwięk jest całkiem niezły, dokładnie jak opisałem to akapit wyżej. Recepta na iPod’a Classic? Muzyka w formacie bezstratnym + słuchawki Sennheiser’a. W domu można skorzystać z wyjścia line-out podłączając naszego iPod’a do dowolnego sprzętu grającego. Wtedy można osiągnąć maksimum jego możliwości dźwiękowych oraz większą dynamikę niż serwuje nam software urządzenia.

Generalna jakość dźwięku (słuchawki fabryczne) : 2 / 5
Jakość dźwięku, format lossless (słuchawki dobrej firmy): 4+ / 5
Jakość dźwięku, format mp3/aac (słuchawki dobrej firmy): 3+ / 5
Generalna jakość dźwięku (słuchawki dobrej firmy): 4 / 5
 

7. Smaczki iPod’a

Od kiedy używam tego odtwarzacza czuję się bardzo zadowolony. Mam dostęp do całej swojej płytoteki domowej, wszystkie pliki multimedialne są w mojej kieszeni. Po podłączeniu do dowolnego komputera iPod zostaje wykryty jako dodatkowy twardy dysk na USB 2.0. Jak już mówiłem transfer plików jak to w dyskach bywa jest bardzo szybki. Nie odczuwam różnicy kopiując plik z partycji na partycję, a następnie na dysk iPoda. Odtwarzacz posiada oczywiście kilka innych funkcji. Na przykład jeśli wyjmę słuchawki z gniazda następuje automatyczne zatrzymanie odtwarzania. Możemy uaktywnić funkcję automatycznego wyłączania po danym czasie, znajdziemy tu również kalendarz, gry umilające czas (np. quiz muzyczny z utworami z pamięci iPod’a). Jednocześnie nie ma żadnej opcji, która byłaby kompletnie niepotrzebna.

Jest też coś co mnie irytuje, a zapewne wielu uzna to za plus. Po ściszeniu odtwarzacza do minimum muzyka wciąż wydobywa się ze słuchawek. Bardzo cicho, ale jednak. Irytujące jest to głównie wieczorem, gdy człowiek pragnie posłuchać dajmy na to 'kołysanki’ tudzież piosenki, a ta jest dość głośno nagrana. Na szczęście większość podcastów jest nieco cichsza od muzyki, gdzie dynamika zazwyczaj nie jest zbyt duża, a wszystko oscyluje wokół maksymalnego poziomu głośności możliwego w zapisie.

Warto na koniec wspomnieć o aktualizacji oprogramowania iPod’a. Gdy takie się pojawia program iTunes natychmiast nas o tym informuje. Wystarczy wtedy nacisnąć jeden przycisk a nasz iPod Classic zostanie szybko zaktualizowany do najnowszej wersji. Za podpunkt smaczki oceniam odtwarzacz na 4 / 5.

Całkowita ocena:  4+ / 5

 
Myślę, że to chyba wszystko co chciałem Wam przekazać. Podsumowując, jest to odtwarzacz bardzo wysokiej klasy, z pewnością warty swojej ceny. Pojemny, intuicyjnie zaprojektowany, ładny. Jakość muzyki jest po prostu dobra, choć nie zachwyca, ale z drugiej strony mamy przecież do czynienia z przenośnym, kieszonkowym odtwarzaczem, a nie stacjonarnym sprzętem audiofilskim. Tak czy inaczej aktualnie nie zamieniłbym go na żaden inny odtwarzacz, ani inny model iPod’a. Klasyka i estetyka przede wszystkim.
 

P. S.  Autor bloga prowadzi również niezależną, internetową audycję – podcast Indywidualny.

Paczka przyszła wczoraj, po rozpakowaniu w oczy rzuca się oprawa graficzna stworzona przez znanego grafika, podcastera, Filipa Dawidzińskiego z Dublina. W środku znajduje się również unikalna karta z numerem dostępu do społeczności nieprofesjonalistów i fanów autora, strona rusza niebawem. Przejdę może od razu do recenzji.

Pierwszą piosenką jest utwór zatytułowany „Martin„. Z tego co zostało napisane to pierwsza piosenka Lechowicza, napisana dobrych kilkanaście lat temu. Kilka poważnych słów w ramach wstępu.

Smutny programista, Kaleka społeczny, Nawalony czy Zakochana pchła to niewątpliwie hity Martina, znajdują się kolejno na płycie. Komentarz jest zbędny, w końcu to klasyka gatunku.

Kolejno napotykamy się na Balladę o panu i pani, piosenkę o związkach damsko-męskich, które w przypadku Martina przebiegały raczej niestandardowo. Nie jest to żadna autobiografia, raczej uniwersalna historia dla każdego słuchacza, dość poruszająca, a zarazem żartobliwa i wesoła. Refren jest kapitalny!

Piosenka niesmaczna jest piosenką niesmaczną o… a właściwie to nie powiem Wam o czym. W końcu płyta czeka jeszcze do kupienia. Może zbulwersować nieco środowiska katolicko-poważne, co pewnie nie było zamiarem autora. Następnie natrafiamy na piosenkę o kacu czyli popularny ostatnimi czasy utwór Syndrom dnia drugiego, dostępny do odsłuchania w profilu YT Lechowicza.

Kolejne utwory to moim zdaniem mistrzostwo formy i treści. Zginął mi Bóg i Hymn o wolności traktują o sprawach poważnych, uniwersalnych, przesłanie jest wyraźne, a każdy słuchacz na pewno zastanowi się nad swoim życiem po odsłuchaniu najnowszej twórczości Martina. Utwory dotychczas niepublikowane, więc gorąco zachęcam do nabycia płyty!

Wielki Zderzacz Hadronów jest przemyśleniem o poczytaniach obecnych naukowców i rządów państw, które finansują tego typu przedsięwzięcia. W sumie to nie do końca zgadzam się z Martinem, choć piosenkę polecam.

Pod prąd, Sieć, Carpe Diem i Żyć to wykonać plan to ostatnie utwory, dość poważne i z przesłaniem. Martin jak wiemy ma wiele do powiedzenia na temat otaczającego nas świata, a w piosenkach świetnie to wyraża.

Podsumowując płyta Kompletny Brak Profesjonalizmu jest wspaniałym uwieńczeniem wczesnej i obecnej twórczości Martina Lechowicza i poleciłbym ją każdemu. Odrobina dystansu do świata + dobry humor = recepta na dobre przesłuchanie krążka!

PS: Wspaniały ten mój nowy dzieciaczek, czyż nie? :)

Polska premiera musicalu miała miejsce dnia 15 marca 2008, podobno od tamtego czasu zdobycie biletów na spektakl jest niezwykle trudne. Co najciekawsze odtwórczynią głównej roli, czyli roli Christine jest między innymi panna Kaja Mianowana, młodziutka uczennica z 2 klasy III LO im. Unii Lubelskiej w Lublinie (btw. chętnie poznałbym osobiście ową dziewczynę). Rolę Upiora grają Damian Aleksander i Łukasz Zagrobelny. Z tego co jeszcze wiem „Upiór w Operze” jest jedną z najdroższych sztuk wystawianych w Polsce. Zarysuję może nieco fabułę, z pozoru przeciętną, a jakże poruszającą.

Tajemniczy głos wzywa młodziutką chórzystkę Christine Daaé do ujawnienia światu swego skrywanego talentu. Samotna dziewczyna, której domem jest opera, ulega czarowi zagadkowej postaci. Jedynie nauczycielka baletu, Madame Giry, wie, że nieznajomym, w którym Christine upatruje swego „Anioła muzyki”, jest Upiór, oszpecony geniusz muzyki, nawiedzający piwnice teatru i straszący tamtejszych artystów. Gdy obdarzona krewkim temperamentem diva Carlotta porzuca spektakl w samym środku próby kostiumowej, Christine musi ją zastąpić. Jej występ na premierze urzeka zarówno publiczność jak i Upiora, który postanawia uczynić z nastoletniej protegowanej nową gwiazdę opery. Młoda sopranistka może jednak liczyć również na wpływy i zaloty majętnego patrona teatru, wicehrabiego Raoula de Chagny. (źródło: wikipedia.pl)

Osobiście wyszedłem z teatru zachwycony. Spektakl jest niezmiernie dobrze dopracowany, muzyka jest zachwycająca, kojarząca mi się z moim ulubionym Nightwish’em, efekty 'specjalne’ również powalają. Moment w którym na scenę spada olbrzymi żyrandol zapiera dech w piersiach, a wokal Christine jest perfekcyjny. Polska wersja piosenki tytułowej, śpiewanej przez upiora i śpiewaczkę jest naprawdę wspaniała! Symfoniczna potęga, orkiestra również powala swą perfekcją.

Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcenie Was do odwiedzenia teatru Roma w Warszawie. Ten musical trzeba obejrzeć, nawet najwybredniejszy widz, nie związany w żaden sposób z teatrem (jak na przykład ja…) będzie pod wrażeniem.

PS: Równie świetna była pewnie droga powrotna. Dawno nie robiłem z siebie debila przed całą klasą. Rzępolenie na w pół nastrojonym klasyku rulez:)

PS: Czyż nie klimat jak z bajki?
PPS: Czyż Anette nie wygląda naprawdę kusząco?:)

Bezpośrednio w serwisie YouTube macie możliwość obejrzenia nagrania w lepszej jakości.

Może zacznę od początku, żeby nie robić złudzeń tym, którzy są uprzedzeni do gatunku. Film jest kostiumowy, a na dodatek to musical. Większość tekstów wypowiadanych przez autorów jest śpiewana. Wprowadzając do fabuły mogę powiedzieć, że tytułowy bohater pojawia się nagle w Londynie, poszukując zemsty. Przypływa statkiem, praktycznie wprost z więzienia, gdzie odsiadywał niesłusznie wymierzoną karę. Przybywa po zemstę, jest wściekły, gdyż właśnie 15 lat temu utracił w Londynie swoją ukochaną, odebraną mu przez niesprawiedliwego sędziego.

Zamieszkuje u pani Lovett, kobiety wypiekającej demoniczne ciasteczka, najgorsze ciasteczka w Londynie. Z czasem golibroda Todd zaczyna podcinać srebrną brzytwą gardła swoich klientów, a ciała są materiałem na dobre ciacha z piekła rodem. Przy okazji pewien marynarz zakochuje się, jak się okazuje w córce Todd’a i oboje dążą do oswobodzenia jej z niewoli człowieka, który kilkanaście lat temu sprawił, iż życie głównego bohatera zamieniło się w piekło.

Film jest ekranizacją znanego i lubianego musicalu, o którym wielu z was by zapewne nie usłyszało, gdyby nie pan Burton. Lubisz mroczne klimaty, wręcz chore wątki oraz wplecioną w to wszystko nieszczęśliwą miłość? To film dla ciebie, ja jestem zachwycony, chociażby muzyką, którą skomponował na potrzeby filmu Stephen Sondheim. Ostatnie o czym wspomnę to nieprzewidywalne zakończenie. Jest niezwykle smutne, ale cóż, sami się z resztą o tym przekonacie. Jeszcze może zdążycie trafić na film w mniejszych kinach, bo polska premiera odbyła się około miesiąca temu.

Co najważniejsze zbrodnią byłoby obejrzenie dzieła w wersji innej niż oryginał. Co najwyżej napisy pod spodem, ale jeśli jakiś lektor ośmieli się go sprofanować, to marność okryje go i jego sławę. Pozdrawiam:)

koras(at)indywidualni.org: o czym można napisać wpis?
ada(at)indywidualni.org: o swietach
koras(at)indywidualni.org: e tam, nudne, bo teraz każdy o tym pisze.
koras(at)indywidualni.org: wiem, napiszę o muzyce!

Jak widać wpis owy spontanicznym bardzo jest. Miało być coś o szkole, ale aktualnie jestem na skraju wyczerpania obowiązkami szkolnymi i znalazłoby się tam zbyt wiele niepozytywnych epitetów…

Tylko teraz pojawia się problem. Mianowicie, różni ludzie, różne gusta. Mogę co najwyżej napisać wszystko dość subiektywnie i postarać się dążyć do możliwie największej uniwersalności… albo po prostu napisać tylko o sobie. Sprawa wygląda tak: siedzisz wieczorem przy komputerze, a w tle coś gra. Osobiście bym zwariował jakby tak nie było. Dlaczego? Bo dźwięki te uspokajają cię, usuwają z ciebie negatywne uczucia, pozwalają poczuć się IMHO komfortowo. Skoro piszę o sobie to kolej teraz na muzyczne wrażenia i gusta. Chciałem zaprezentować wam moje TOP 50 piosenek na last.fm/user/koras. Zdałem sobie jednak sprawę, że tam króluje tylko Nightwish, a wyjątków jest praktycznie kilka. O Nightwish’u nie będę mówił, bo jeśli kiedyś nie polubiłeś to teraz jeszcze bardziej możesz się do niego zniechęcić za sprawą nowej wokalistki. Opiszę raczej 10 moich ulubionych wykonawców (miało być 50, bo w „top 50 artists” jest oczywiście 50 zespołów). Wpis byłby jednak bardzo nudny i długi. Pomogę sobie nieco Wikipedią i serwisem last.fm.

Lista dziesięciu wspaniałych zespołów:

1. Nightwish – fińska grupa muzyczna założona w 1996. Ich muzyka składa się z połączenia ostrych gitarowych riffów, wyraźnego dźwięku klawiszów oraz kobiecego wokalu. Muzykę graną przez zespół definiuje się jako połączenie symfonicznego metalu, power metalu oraz opery (opera metalu). Osobiście mój ulubiony zespół, ma, a przynajmniej miał to coś czego inne kapele nie mają.
2. Tarja Turunen – pełne imię i nazwisko Tarja Soile Susanna Turunen-Cabuli (ur. 17 sierpnia 1977 w Kitee, Finlandia), była wokalistka fińskiego zespołu metalowego Nightwish, obecnie rozpoczyna karierę solową. Moja ulubiona wokalistka o najpiękniejszym głosie!
3. Closterkeller – polska grupa muzyczna wykonujaca rock gotycki. Nazwa grupy inicjowana przez Zbigniewa Bieniaka pochodziła od nazwy marki taniego wina „Klosterkeller”.
   Początki grupy datuje sie na styczeń 1988 roku. Wygląda na to, że to moja ulubiona polska kapela.
4. Pidżama Porno – Liderem Pidżamy Porno jest Krzysztof „Grabaż” Grabowski. Jego wiersze zostały wydane w tomiku poetyckim „Welwetowe swetry” i były drukowane w wielu literackich periodykach. W tym roku, po 25 latach zespół zawiesił działalność. Jego lider miała tak samo na nazwisko i imię jak ja;)
5. Inkubus Sukkubus – brytyjski zespół muzyczny grający rock gotycki. Grupę utworzyli w 1989 roku Candia Ridley i Tony McKormack. Inkubus Sukkubus to religijny zespół neopogański. Osobiście bardzo lubię tą nieprzeciętną kapelę. Szczególnie przypadła mi do gustu płyta „Wytches”
6. Stare Dobre Małżeństwo – zespół mający prawie 30 lat, polska poezja śpiewana w najlepszym wydaniu. Teksty to zwykle wiersze Edwarda Stachury. Niestety do gustu nie przypadają mi ich wszelkie religijne utwory.
7. Joe Satriani – amerykański gitarzysta-wirtuoz (gitara elektryczna), wokalista oraz kompozytor. Wszelkie swoje triki wplata do dobrych, melodyjnych, rockowych utworów. Mój wzór jeśli chodzi o grę na gitarze.
8. Jacek Kaczmarski – (ur. 22 marca 1957 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2004 w Gdańsku) – polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej (Rejtan, czyli raport ambasadora, Sen Katarzyny II) i społeczno-politycznej (Mury, Nasza klasa).
9. Guns N’ Roses – amerykańska grupa rockowa powstała w 1985 grająca hard rocka. Znana ze swego charakterystycznego brzmienia, w którym dominowały melodyjne duety gitar elektrycznych Slasha i Izzy Stradlina oraz skrzeczący, bardzo charakterystyczny śpiew Axla Rose.
10. O.N.A. – polski zespół rockowy, istniejący w latach 1994 – 2003, przez cały okres działalności zaliczany do ścisłej czołówki polskiej sceny rockowej. Osobiście zacząłem go słuchać już po rozpadzie, gdyż bardzo spodobał mi się wokal Chylińskiej…

Dziesięć kapel poruszonych, więcej nie wypiszę, bo to nie ma sensu. Chciałbym tylko powiedzieć, że znalazłoby się tu z pewnością mnóstwo kapel punk-rockowych oraz gotyckich, które lubię, a po których w moim profilu na last.fm nie ma śladu. Pozdrawiam Was czytelnicy, wesołych świąt życzę!:)

Tarja Turunen „My Winter Storm” (2007)

1. Ite, Missa Est – półminutowe intro rozpoczynające płytę, płynnie przechodzi do kolejnej piosenki, jest właściwie jej początkiem
2. I Walk Alone – piosenka zapewne najbardziej znana na płycie. To jej teledysk można oglądać w Internecie od około miesiąca. Całkiem niezła i chwytliwa. Dostanie 8/10.
3. Lost Northern Star – utwór, który szczerze mówiąc średnio mi się podoba. Taki jakiś wymuszenie mroczny jest. Ocena: 6/10.
4. Seeking For The Reign – przejście, które płynnie łączy się z kolejną piosenką
5. The Reign – Delikatna i powabna piosenka. Pierwsza z wolnych na płycie, całkiem niezła i dość smutna. Słuchając można się nią owinąć i przytulić. Dobra na jesienne wieczory, aczkolwiek nie najlepsza na płycie – 8/10.
6. The Escape Of The Doll – kolejne przejście, nastrajające nas do klimatu kolejnej piosenki
7. My Little Phoenix – dramatyczna i smutna. Właściwie to podoba mi się częściowo, ale 7/10 dostanie.
8. Die Alive – nieco szybsza na płycie, nawet wpada w ucho, ale mi osobiście nie podchodzi – 7/10.
9. Boy And The Ghost – wolna i ładna piosenka, balladka, która niesłychanie potrafi skłonić do reflekcji – 8+/10.
10. Sing For Me – piosenka niczym ze smutnej teatralnej sztuki, ukrywa w sobie piękno – 8/10.
11. Oasis – niczym kołysanka wprowadza w pozytywną senność, jest piękna, właściwie wokal stanowi 2/5 tej piosenki tylko, a w pozostałej części jest instrumentalna – 8/10.
12. Poison – cover Alice Cooper. Wersja IMHO bardziej przyjazna dla ucha. Jest genialna, tajemnicza i potrzeba wielu przesłuchań, żeby odkryć ją w całości. – 9/10.
13. Our Great Divide – wygląda na to, że to moja ulubiona piosenka na płycie. Wolna, o wspaniałym wokalu Tarji, zachwyca swoją lekkością i pięknem. Dostanie 10/10!
14. Sunset – jest to krótkie przejście płynnie połączone z kolejną piosenką
15. Damned And Divine – ładna kompozycja, po raz n’ty powiem, że o bardzo tajemniczej strukturze – 7/10.
16. Ciaran’s Well – piosenka szybsza, mocniejsza i dość mroczna. Szkoda, że nie skomponował jej Tuomas z Nightwish’a, bo była by o wiele lepsza. Wg. mnie całkiem przeciętna. 6/10.
17. Minor Heaven – kolejna ballada, lecz rozkręcająca się pod koniec. Dość ładna, spokojna i miła dla ucha. 8/10.
18. Calling Grace – świetna nastrojowa, wolna piosenka z akustyczną, spokojną gitarą w tle. Zmusza człowieka do melancholii i zastanowienia nad sobą. Co mam jej żałować, dam 9+/10.
19. Damned Vampires & Gothic Divine (bonus) – nastrojowa, ładna, przesterowana gitara w tle – 8/10.
20. I Walk Alone (artist version, bonus) – „I Walk Alone” w wersji nieco lżejszej – 8/10.
21. I Walk Alone (In Extremo remix, bonus) – „I Walk Alone” w wersji powiedzieć można ludowej – 8/10.

Ogólna ocena płyty: 7/10.

My Winter Storm nie zachwyciła mnie całkowicie. Zawiera dużo ładnych piosenek, szkoda tylko, że jedynie wokal odpowiada moim oczekiwaniom. Muzyka sama w sobie, może poza kilkoma wyjątkami nie jest czymś szczególnym. Płyta aczkolwiek jest dobra, może i bardzo dobra, ale brakuje jej charakterystycznego Nightwish’owego brzmienia. Całość jest jakby ze ścieżki dźwiękowej do smutnej sztuki teatralnej. Zachwyca, ale nie nadaje się do słuchania na co dzień. Album jest idealny na chłodne wieczory i skłania do naprawdę poważnych przemyśleń. Cóż, ładnie Tarja zaczęłaś, wolałem Cię jednak w Nightwish’u miła damo. Teraz jest tak, iż Ty masz stosunkowo słaby podkład, a w Nightwish’u wokal kuleje. Cóż, trudno…

Mimo wszystko ubolewam, że nie mam jeszcze oryginału tylko całość w mp3’kach, ale nadrobię to. Ta płyta powinna leżeć na mojej półce w niedalekiej przyszłości. Jakość jest najważniejsza;)

Cóż to było nieuniknione. Nightwish zwalniając Tarję i zatrudniając Anetkę musiał się liczyć z krytyką, ze zmianą stylu muzyki itp., ale wbrew pozorom źle nie wybrali. Naprawde wokal tej kobiety podoba mi się. Głos ma co prawda słabszy niż Tarja, ale daje sobie radę z ich piosenkami, bardziej z nowymi, ze starymi trochę mniej (miałem okazję przejrzeć video z ostatniego koncertu). W każdym razie wszystko przemija, jeśli nie podoba wam się nowy styl Nightwish’a to nikt was nie zmusza do słuchania drodzy fani. To co pozostało na płytach zostanie zapamiętane na bardzo długi czas. Rozpoczęła się nowa era, Nowego Nightwish’a, który będzie musiał zapracować na uznanie. Podobnie jak ze starym Nightwish’em było, nowa płyta znajdzie i fanów i krytyków. Cóż. Z jednej strony Nightwish stracił bardzo wiele, ale z drugiej strony zyskał. Lepszych płyt niż Oceanborn, Wishmaster i Century Child nagrać nie mogli. Teraz mają czyste konto i Nowy Nightwish może, ale nie musi kontynuować to dzieło. Mnóstwo ludzi, choć nie spodoba im się nowa muzyka zespołu będzie ich szanować po wsze czasy, pamiętając jak bywało onegdaj i słuchając sobie starych pięknych płyt, od czasu do czasu oglądając najpiękniejsze DVD Nightwisha – „End of an Era”.

Mi osobiście „Dark Passion Play” podoba się. Chciałbym płytkę krótko omówić i skomentować poszczególne utwory. Zacznijmy więc!

1. The Poet And The Pendulum – pierwszy utwór na płycie, kompozycja niemalże 15 minutowa. Naprawdę nieźle skomponowana, przemyślana, niosąca ogromną liczbę uczuć, pozytywnych i niepozytywnych. Jedna z moich ulubionych. Nie może przejść bez echa. Jest to takie muzycznie takie streszczenie zawartości płyty. 10/10
2. Bye Bye Beautiful – prosta i melodyjna kompozycja z przesłaniem. Jak wiemy odnosi się do Tarji, ale nie koniecznie musi być tak interpretowana. Tak prosta w odbiorze, aż za prosta trochę aczkolwiek zła nie jest. Przeciętna na płycie. Dostanie ode mnie 7/10
3. Amaranth – znana już piosenka. Melodyjna i prosta w odbiorze. Właściwie nie mam co o niej dużo mówić. Wersja orkiestralna jest IMO dużo lepsza. Pewnie wpadnie w ucho jakimś emo czy coś. Cóż… Ocena? 6/10
4. Cadence Of Her Last Breath – piosenka niezła nawet, szczególnie solo fajne na gitarce ma. Właściwie nie mam co się nad nią rozwodzić długo. Dostanie z miejsca 8/10, choćby za samą solówkę….
5. Master Passion Greed – dla fanów cięższych piosenek Nightwish’a. Podoba mi się kurde. Męski wokal, mocny przester i przyjemna kompozycja. Postawię 9/10
6. Eva – taka balladka wolna, prosta i lekka. Podoba mi się nawet aczkolwiek daję jej 4/10. Przy innych balladach Nightwish’a wypada dość blado…
7. Sahara – mniam! Ta piosenka jest świetna, taka nieprzeciętna. Kompozycja miła, ładne klawisze w tle, wokal niebanalny. Naprawdę czuć w niej zapach pustyni i palącego egipskiego słońca. Daję 10/10.
8. Whoever Brings The Night – piosenka kompozycji Emppu. Całkiem niezła, tylko troche mi nie podchodzi ona. Dam jej 6/10 i nie będę się rozwodził bardziej.
9. For The Heart I Once Had – lekka, prosta piosenka, z leciutkim wokalem. Pewnie będzie nazywana mianem popowej czy coś. Jest jednak przyjemna i wpada w ucho każdemu właściwie. Ocenię na 6/10
10. The Islander – jest w niej szum fal, troszkę nawiązań do folku irlandzkiego i ogólnie bardzo fajny wokal Marco. Otrzymuje 9/10, zasłużyła naprawdę, choć dziesiątki jednak nie postawię.
11. Last Of The Wilds – instrumentalne cudo. Chyba moja ulubiona piosenka na płycie. Wesoły irlandzki klimat i fajne solówki gitarowe przeplatające się z kobzą. Ocena 10/10
12. 7 Days To The Wolves – „Gdzie będziemy, gdy one przyjdą? (…) Przyjdą, by zabrać nas…” – razem z instrumentalną Last of The Wilds są to moje ulubione piosenki z tego albumu. Niebanalny tekst, głębokie przesłanie, cudowna muzyka. Kawał dobrego symfonicznego metalu. Oczywiście 10/10
13. Meadows Of Heaven – ballada, nabierająca z każdą chwilę tempa. Nastrojowy śpiew, delikatna muzyka, poźniej chór gospel, a na zakończenie a’la Whitney Houston, niezłe całkiem. Piosenka świetna, najlepsza z wolnych na płycie. Dostanie 10/10

Ogólna ocena? Nie jest to średnia arytmetyczna, gdyż płyta bezapelacyjnie otrzymuje 8/10. Nowy okres w historii Nightwish’a zaczął się nieźle. Żeby tylko na koncertach Anetka nie miała tych trampków swoich i pończoch w paski ( :/ ). W każdym razie studyjnie brzmi nowa wokalistka dobrze, a zespół naprawdę dobrze wybrał wykorzystując w kilku piosenkach odniesienie do muzyki irlandzkiej. Podobno przy nagrywaniu płyty uczestniczyło 130 osób i kosztowała ona z pół miliona euro.

Hmm, i jeszcze może coś wspomnę. Nightwish daje koncert w Polsce! Kraków, Hala Wisły, 19.II.2008. Za kilka dni kupuję bilety i jest prawie pewne, że tam będę. Moje małe marzenie, żeby zobaczyć kapelę na żywo się spełni. Nie będzie to prawda Nightwish w starym składzie, ale zadowala mnie to i tak niezmiernie. Pozdrawiam i zachęcam do komentowania recenzji;)

Anette Olzon, bo o niej mowa jest Szwedką, od dziecka związana jest z muzyką. Posiada miękki, ładny głos, jest bardzo miła i uczuciowa, o czym przekonałem się czytając fragment jej pamiętnika. Teraz troszkę pocieszycie swoje oczy. Oto kilka zdjęć: Anette #1, Anette #2, Nightwish #1, Nightwish #2.

Dziś również wydany został singiel Nightwish’a zatytułowany ’Eva’, dostępny jedynie w Internecie, jego cena to 1,75E. Wszystkie dochody z niego zostaną przekazane na cele charytatywne.
Ja już go mam na swoim komputerze. Muszę powiedzieć, że piosenka Eva jest wolna i ładna, wokal Anette najbardziej to kojarzy mi się z balladami wykonywanymi przez Amy Lee z Within Temptation Evanescence, jest czysty, nieskazitelny. Muzyka jest bardzo dopracowana. Pomiędzy zwrotkami znalazła się piękna, ujmująca serce solówka Emppu Vuorinen’a, gitarzysty Nightwish’a. Jak zwykle pokazał, że w solówce najważniejszy jest przekaz uczuć, nie musi być ona jakaś 'wypasiona’.

Jeśli bardzo chcecie zdobyć singiel 'Eva’ to można go ściągnąć. Kiedy zaczynałem pisać tą notkę miałem nie dawać linka do piosenki, pomyślałem, że sami poszukacie, a najlepiej jakbyście kupili sobie. Teraz jednak chyba zmieniłem zdanie. Może dlatego, że tej mp3 słucham już godzinę całą? Tak więc plik, dzięki uprzejmości niejakiego GreGa można ściągnąć z rapidshare.de. Wiedzcie tylko, że ja nie mam z nim nic wspólnego, nie zamieszczałem go tam, a ściąganie plików na własny użytek, w celach kolekcjonerskich przestępstwem nie jest. Teraz pozostaje nam tylko czekać na całą płytę Nightwish’a, 26 września 2007 pojawi się ona w sklepach.

Ach jak ja kocham Nightwish’a… Szkoda, że teraz, bez Tarji Turunen nie jest już taki sam jak kiedyś… Cieszę się jednak z Anette, gdyż ona także posiada świetny głos. Oby nowa płyta była udana, jak każda poprzednia.
Pozdrawiam wszystkich fanów zespołu;)