How to Use:

# Człowiek, którego imię zostanie tutaj wpisane, umrze.
# Zeszyt ten nie zadziała jeśli pisząc imię, nie mamy w myślach twarzy tej osoby. Dzięki temu osoby, które mają takie samo imię nie umrą razem.
# Jeśli przyczyna śmierci zostanie wpisana wciągu 40 sekund, po wpisaniu imienia, tak się stanie.
# Jeśli przyczyna śmierci nie została podana, to dana osoba po prostu umrze na atak serca.
# Po wpisaniu przyczyny, szczegóły śmierci powinny być wpisane wciągu następnych 6 minut 40 sekund.

Po przeczytaniu wpisu, jak najszybciej poszukaj wszystkich odcinków – napisy do możliwych, dostępnych wersji zamieszczam tutaj, ostatnie 4 odcinki mogą sprawić napisom problem :)

Zdjęcia w najlepszej jakości znaleźć można pod tym adresem.

nr 1 (a tutaj oryginał)

nr 2 (a tutaj oryginał)

nr 3 (a tutaj oryginał)

Mam nadzieję, że się podobają:)

Polska premiera musicalu miała miejsce dnia 15 marca 2008, podobno od tamtego czasu zdobycie biletów na spektakl jest niezwykle trudne. Co najciekawsze odtwórczynią głównej roli, czyli roli Christine jest między innymi panna Kaja Mianowana, młodziutka uczennica z 2 klasy III LO im. Unii Lubelskiej w Lublinie (btw. chętnie poznałbym osobiście ową dziewczynę). Rolę Upiora grają Damian Aleksander i Łukasz Zagrobelny. Z tego co jeszcze wiem „Upiór w Operze” jest jedną z najdroższych sztuk wystawianych w Polsce. Zarysuję może nieco fabułę, z pozoru przeciętną, a jakże poruszającą.

Tajemniczy głos wzywa młodziutką chórzystkę Christine Daaé do ujawnienia światu swego skrywanego talentu. Samotna dziewczyna, której domem jest opera, ulega czarowi zagadkowej postaci. Jedynie nauczycielka baletu, Madame Giry, wie, że nieznajomym, w którym Christine upatruje swego „Anioła muzyki”, jest Upiór, oszpecony geniusz muzyki, nawiedzający piwnice teatru i straszący tamtejszych artystów. Gdy obdarzona krewkim temperamentem diva Carlotta porzuca spektakl w samym środku próby kostiumowej, Christine musi ją zastąpić. Jej występ na premierze urzeka zarówno publiczność jak i Upiora, który postanawia uczynić z nastoletniej protegowanej nową gwiazdę opery. Młoda sopranistka może jednak liczyć również na wpływy i zaloty majętnego patrona teatru, wicehrabiego Raoula de Chagny. (źródło: wikipedia.pl)

Osobiście wyszedłem z teatru zachwycony. Spektakl jest niezmiernie dobrze dopracowany, muzyka jest zachwycająca, kojarząca mi się z moim ulubionym Nightwish’em, efekty 'specjalne’ również powalają. Moment w którym na scenę spada olbrzymi żyrandol zapiera dech w piersiach, a wokal Christine jest perfekcyjny. Polska wersja piosenki tytułowej, śpiewanej przez upiora i śpiewaczkę jest naprawdę wspaniała! Symfoniczna potęga, orkiestra również powala swą perfekcją.

Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcenie Was do odwiedzenia teatru Roma w Warszawie. Ten musical trzeba obejrzeć, nawet najwybredniejszy widz, nie związany w żaden sposób z teatrem (jak na przykład ja…) będzie pod wrażeniem.

PS: Równie świetna była pewnie droga powrotna. Dawno nie robiłem z siebie debila przed całą klasą. Rzępolenie na w pół nastrojonym klasyku rulez:)

Może zacznę od początku, żeby nie robić złudzeń tym, którzy są uprzedzeni do gatunku. Film jest kostiumowy, a na dodatek to musical. Większość tekstów wypowiadanych przez autorów jest śpiewana. Wprowadzając do fabuły mogę powiedzieć, że tytułowy bohater pojawia się nagle w Londynie, poszukując zemsty. Przypływa statkiem, praktycznie wprost z więzienia, gdzie odsiadywał niesłusznie wymierzoną karę. Przybywa po zemstę, jest wściekły, gdyż właśnie 15 lat temu utracił w Londynie swoją ukochaną, odebraną mu przez niesprawiedliwego sędziego.

Zamieszkuje u pani Lovett, kobiety wypiekającej demoniczne ciasteczka, najgorsze ciasteczka w Londynie. Z czasem golibroda Todd zaczyna podcinać srebrną brzytwą gardła swoich klientów, a ciała są materiałem na dobre ciacha z piekła rodem. Przy okazji pewien marynarz zakochuje się, jak się okazuje w córce Todd’a i oboje dążą do oswobodzenia jej z niewoli człowieka, który kilkanaście lat temu sprawił, iż życie głównego bohatera zamieniło się w piekło.

Film jest ekranizacją znanego i lubianego musicalu, o którym wielu z was by zapewne nie usłyszało, gdyby nie pan Burton. Lubisz mroczne klimaty, wręcz chore wątki oraz wplecioną w to wszystko nieszczęśliwą miłość? To film dla ciebie, ja jestem zachwycony, chociażby muzyką, którą skomponował na potrzeby filmu Stephen Sondheim. Ostatnie o czym wspomnę to nieprzewidywalne zakończenie. Jest niezwykle smutne, ale cóż, sami się z resztą o tym przekonacie. Jeszcze może zdążycie trafić na film w mniejszych kinach, bo polska premiera odbyła się około miesiąca temu.

Co najważniejsze zbrodnią byłoby obejrzenie dzieła w wersji innej niż oryginał. Co najwyżej napisy pod spodem, ale jeśli jakiś lektor ośmieli się go sprofanować, to marność okryje go i jego sławę. Pozdrawiam:)

koras(at)indywidualni.org: o czym można napisać wpis?
ada(at)indywidualni.org: o swietach
koras(at)indywidualni.org: e tam, nudne, bo teraz każdy o tym pisze.
koras(at)indywidualni.org: wiem, napiszę o muzyce!

Jak widać wpis owy spontanicznym bardzo jest. Miało być coś o szkole, ale aktualnie jestem na skraju wyczerpania obowiązkami szkolnymi i znalazłoby się tam zbyt wiele niepozytywnych epitetów…

Tylko teraz pojawia się problem. Mianowicie, różni ludzie, różne gusta. Mogę co najwyżej napisać wszystko dość subiektywnie i postarać się dążyć do możliwie największej uniwersalności… albo po prostu napisać tylko o sobie. Sprawa wygląda tak: siedzisz wieczorem przy komputerze, a w tle coś gra. Osobiście bym zwariował jakby tak nie było. Dlaczego? Bo dźwięki te uspokajają cię, usuwają z ciebie negatywne uczucia, pozwalają poczuć się IMHO komfortowo. Skoro piszę o sobie to kolej teraz na muzyczne wrażenia i gusta. Chciałem zaprezentować wam moje TOP 50 piosenek na last.fm/user/koras. Zdałem sobie jednak sprawę, że tam króluje tylko Nightwish, a wyjątków jest praktycznie kilka. O Nightwish’u nie będę mówił, bo jeśli kiedyś nie polubiłeś to teraz jeszcze bardziej możesz się do niego zniechęcić za sprawą nowej wokalistki. Opiszę raczej 10 moich ulubionych wykonawców (miało być 50, bo w „top 50 artists” jest oczywiście 50 zespołów). Wpis byłby jednak bardzo nudny i długi. Pomogę sobie nieco Wikipedią i serwisem last.fm.

Lista dziesięciu wspaniałych zespołów:

1. Nightwish – fińska grupa muzyczna założona w 1996. Ich muzyka składa się z połączenia ostrych gitarowych riffów, wyraźnego dźwięku klawiszów oraz kobiecego wokalu. Muzykę graną przez zespół definiuje się jako połączenie symfonicznego metalu, power metalu oraz opery (opera metalu). Osobiście mój ulubiony zespół, ma, a przynajmniej miał to coś czego inne kapele nie mają.
2. Tarja Turunen – pełne imię i nazwisko Tarja Soile Susanna Turunen-Cabuli (ur. 17 sierpnia 1977 w Kitee, Finlandia), była wokalistka fińskiego zespołu metalowego Nightwish, obecnie rozpoczyna karierę solową. Moja ulubiona wokalistka o najpiękniejszym głosie!
3. Closterkeller – polska grupa muzyczna wykonujaca rock gotycki. Nazwa grupy inicjowana przez Zbigniewa Bieniaka pochodziła od nazwy marki taniego wina „Klosterkeller”.
   Początki grupy datuje sie na styczeń 1988 roku. Wygląda na to, że to moja ulubiona polska kapela.
4. Pidżama Porno – Liderem Pidżamy Porno jest Krzysztof „Grabaż” Grabowski. Jego wiersze zostały wydane w tomiku poetyckim „Welwetowe swetry” i były drukowane w wielu literackich periodykach. W tym roku, po 25 latach zespół zawiesił działalność. Jego lider miała tak samo na nazwisko i imię jak ja;)
5. Inkubus Sukkubus – brytyjski zespół muzyczny grający rock gotycki. Grupę utworzyli w 1989 roku Candia Ridley i Tony McKormack. Inkubus Sukkubus to religijny zespół neopogański. Osobiście bardzo lubię tą nieprzeciętną kapelę. Szczególnie przypadła mi do gustu płyta „Wytches”
6. Stare Dobre Małżeństwo – zespół mający prawie 30 lat, polska poezja śpiewana w najlepszym wydaniu. Teksty to zwykle wiersze Edwarda Stachury. Niestety do gustu nie przypadają mi ich wszelkie religijne utwory.
7. Joe Satriani – amerykański gitarzysta-wirtuoz (gitara elektryczna), wokalista oraz kompozytor. Wszelkie swoje triki wplata do dobrych, melodyjnych, rockowych utworów. Mój wzór jeśli chodzi o grę na gitarze.
8. Jacek Kaczmarski – (ur. 22 marca 1957 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2004 w Gdańsku) – polski poeta, prozaik, piosenkarz, twórca tekstów piosenek. Znany głównie dzięki piosenkom o tematyce historycznej (Rejtan, czyli raport ambasadora, Sen Katarzyny II) i społeczno-politycznej (Mury, Nasza klasa).
9. Guns N’ Roses – amerykańska grupa rockowa powstała w 1985 grająca hard rocka. Znana ze swego charakterystycznego brzmienia, w którym dominowały melodyjne duety gitar elektrycznych Slasha i Izzy Stradlina oraz skrzeczący, bardzo charakterystyczny śpiew Axla Rose.
10. O.N.A. – polski zespół rockowy, istniejący w latach 1994 – 2003, przez cały okres działalności zaliczany do ścisłej czołówki polskiej sceny rockowej. Osobiście zacząłem go słuchać już po rozpadzie, gdyż bardzo spodobał mi się wokal Chylińskiej…

Dziesięć kapel poruszonych, więcej nie wypiszę, bo to nie ma sensu. Chciałbym tylko powiedzieć, że znalazłoby się tu z pewnością mnóstwo kapel punk-rockowych oraz gotyckich, które lubię, a po których w moim profilu na last.fm nie ma śladu. Pozdrawiam Was czytelnicy, wesołych świąt życzę!:)

Tarja Turunen „My Winter Storm” (2007)

1. Ite, Missa Est – półminutowe intro rozpoczynające płytę, płynnie przechodzi do kolejnej piosenki, jest właściwie jej początkiem
2. I Walk Alone – piosenka zapewne najbardziej znana na płycie. To jej teledysk można oglądać w Internecie od około miesiąca. Całkiem niezła i chwytliwa. Dostanie 8/10.
3. Lost Northern Star – utwór, który szczerze mówiąc średnio mi się podoba. Taki jakiś wymuszenie mroczny jest. Ocena: 6/10.
4. Seeking For The Reign – przejście, które płynnie łączy się z kolejną piosenką
5. The Reign – Delikatna i powabna piosenka. Pierwsza z wolnych na płycie, całkiem niezła i dość smutna. Słuchając można się nią owinąć i przytulić. Dobra na jesienne wieczory, aczkolwiek nie najlepsza na płycie – 8/10.
6. The Escape Of The Doll – kolejne przejście, nastrajające nas do klimatu kolejnej piosenki
7. My Little Phoenix – dramatyczna i smutna. Właściwie to podoba mi się częściowo, ale 7/10 dostanie.
8. Die Alive – nieco szybsza na płycie, nawet wpada w ucho, ale mi osobiście nie podchodzi – 7/10.
9. Boy And The Ghost – wolna i ładna piosenka, balladka, która niesłychanie potrafi skłonić do reflekcji – 8+/10.
10. Sing For Me – piosenka niczym ze smutnej teatralnej sztuki, ukrywa w sobie piękno – 8/10.
11. Oasis – niczym kołysanka wprowadza w pozytywną senność, jest piękna, właściwie wokal stanowi 2/5 tej piosenki tylko, a w pozostałej części jest instrumentalna – 8/10.
12. Poison – cover Alice Cooper. Wersja IMHO bardziej przyjazna dla ucha. Jest genialna, tajemnicza i potrzeba wielu przesłuchań, żeby odkryć ją w całości. – 9/10.
13. Our Great Divide – wygląda na to, że to moja ulubiona piosenka na płycie. Wolna, o wspaniałym wokalu Tarji, zachwyca swoją lekkością i pięknem. Dostanie 10/10!
14. Sunset – jest to krótkie przejście płynnie połączone z kolejną piosenką
15. Damned And Divine – ładna kompozycja, po raz n’ty powiem, że o bardzo tajemniczej strukturze – 7/10.
16. Ciaran’s Well – piosenka szybsza, mocniejsza i dość mroczna. Szkoda, że nie skomponował jej Tuomas z Nightwish’a, bo była by o wiele lepsza. Wg. mnie całkiem przeciętna. 6/10.
17. Minor Heaven – kolejna ballada, lecz rozkręcająca się pod koniec. Dość ładna, spokojna i miła dla ucha. 8/10.
18. Calling Grace – świetna nastrojowa, wolna piosenka z akustyczną, spokojną gitarą w tle. Zmusza człowieka do melancholii i zastanowienia nad sobą. Co mam jej żałować, dam 9+/10.
19. Damned Vampires & Gothic Divine (bonus) – nastrojowa, ładna, przesterowana gitara w tle – 8/10.
20. I Walk Alone (artist version, bonus) – „I Walk Alone” w wersji nieco lżejszej – 8/10.
21. I Walk Alone (In Extremo remix, bonus) – „I Walk Alone” w wersji powiedzieć można ludowej – 8/10.

Ogólna ocena płyty: 7/10.

My Winter Storm nie zachwyciła mnie całkowicie. Zawiera dużo ładnych piosenek, szkoda tylko, że jedynie wokal odpowiada moim oczekiwaniom. Muzyka sama w sobie, może poza kilkoma wyjątkami nie jest czymś szczególnym. Płyta aczkolwiek jest dobra, może i bardzo dobra, ale brakuje jej charakterystycznego Nightwish’owego brzmienia. Całość jest jakby ze ścieżki dźwiękowej do smutnej sztuki teatralnej. Zachwyca, ale nie nadaje się do słuchania na co dzień. Album jest idealny na chłodne wieczory i skłania do naprawdę poważnych przemyśleń. Cóż, ładnie Tarja zaczęłaś, wolałem Cię jednak w Nightwish’u miła damo. Teraz jest tak, iż Ty masz stosunkowo słaby podkład, a w Nightwish’u wokal kuleje. Cóż, trudno…

Mimo wszystko ubolewam, że nie mam jeszcze oryginału tylko całość w mp3’kach, ale nadrobię to. Ta płyta powinna leżeć na mojej półce w niedalekiej przyszłości. Jakość jest najważniejsza;)

Tymi słowami wstępu zacznę. Pierwszy wpis po przenosinach, może i pomoże powrócić częstotliwość moich publikacji do jakiejś przyzwoitej liczby wpisów tygodniowo. A co mi tam, nic lepszego nie wymyślę niż napisanie kilku słów o aktualnej porze roku.

Wiecznie ciemno za oknem, prace domowe z fizyki, których nie ubywa i powoli kończący się długi weekend. Nuda, niekiedy parę rozdziałów jakiejś książki, ale głównie komputer i podręczniki. Coś zagubiłem radość chyba z wszystkiego co się rusza. Może zewnętrznie nie daję tego po sobie poznać i jak zwylke trzymam swój optymistycznie-idiotyczny humor na niewłaściwym poziomie, ale wewnętrznie to szaro się czuję cholernie.
Co mi po nowej domenie i serwerze co ma 500GB, jak beznadziejność czuję i nic mi się nie chce. Nie swoją raczej, bo zawsze staram się oceniać siebie pozytywnie, ale beznadziejność otaczającego mnie świata. Blogowanie, blogowanie, może to da mi troszkę radości, bo teraz nie muszę się powstrzymywać z ilością wpisów, gdyż mam nieograniczoną bazę danych. W każdym razie moja klasa ubiła z DoiY’m świetny interes. Dzięki stary, że zaoferowałeś mi tak korzystny hosting w tak przystępnej cenie. Jakość, jakość przede wszystkim.

Tak sobie myślałem, że zamieszczę tutaj pełny obrazek, którego fragment znajduje się w nowym logo. Paula, niezwykle, pozytywnie utalentowana koleżanka z klasy stworzyła go takim jaki sobie wymarzyłem.

Tym kończę, mam nadzieję, że mybloglog szybko podmieni adres mojego bloga i mój avatar będzie się ukazywał, jak było do tej pory, gdy będę się podpisywał nowym adresem strony. Pozdrawiam wszystkich czytelników;)