Komentarze do: Tarja Turunen „My Winter Storm” – recenzja

Autor: carolle

carolle — Thu, 27 Aug 2009 10:58:05 +0000

Uwielbiam tą płytę i być może do grona ekspertów nie mogę się zaliczyć ale słucham jej od dłuższego czasu i nadal się nią zachwycam a piosenki sprawiają że miłe ciarki przechodzą po plecach. Miało być inne niż Nightwish, nie jest to samo ale jest podobne. Jedyne co mogę zarzucić tej płycie to brak Nightwisha przy idealnym wokalu Tarji. Lecz mimo mego uwielbienie dla Tuomasa , jego tekstów i cudownych palców muszę przyznać że 'My winter storm’ jest znacznie lepsza niż 'Dar passion play’ i to dzięki głosowi Tarji fani pokochali piosenki zespołu i w żadnym razie nie da rady zastąpić go wokal Anette. Mimo że uwielbiam Nightwish to kupienie DPP było dla mnie stratą pieniędzy czego nie mogę powiedzieć o krążku Tarji.

Autor: Varhalla

Varhalla — Fri, 15 Aug 2008 07:28:13 +0000

Tez się zgadzam z tym,że nie o to przecież chodzi, że solowe płyty Tarji miały być podobne do Nightwisha.

Autor: Kali

Kali — Fri, 23 May 2008 14:27:55 +0000

Wybacz, ale nigdzie nie było powiedziane, że solowa płyta Tarji ma przypominać Nightwish. Bardzo dobrze, że nie próbuje ich kopiować i odnalazła swój styl oraz muzykę. Dla mnie jest ona wybitnie dobra. Po prostu tego oczekiwałam po nowym albumie.
Dobra recenzja, aczkolwiek nieco krótka i trochę brakuje emocji ;)
Pozdrawiam!

Autor: Mysza

Mysza — Fri, 28 Dec 2007 10:44:22 +0000

Mysle, ze zbyt ostro oceniłeś aranzację płyty i muzyków Tarji… Nie chce nic mówić ale muzycy są wybitni! Płyta ma fenomenalną sekcję rytmiczną i smyczkową. Owszem charakter płyty jest chłodny i spokojny, bo to płyta Tarji a nie Nightwish, gdzie kawałki były raczej powerowe. Na tych nagraniach dużo wyraźniej widać warsztat Tarji, idealnie technicznie ustawiony głos oraz zwraca uwagę na interpretację tekstowo-muzyczną. Co do aranżacji- rzadko zdarzają się tak dobrze wyprodukowane płyty, porażająco pasujące chórki, riffy robiące faktyczne tło a nie wysuwające się przed wokal, mocny bas o fajnej barwie i ta wiolonczela- swoją drogą ukłony dla pana z zespołu Apocaliptyca. Swoją drogą, intro o którym wspomniałeś to nic innego jak część z Reqiem Mozart’a. Szczerze polecam! Wracając do okładki… To ona przybiła mój wzrok między dziesiątkami innych w Empiku :)

Autor: koras

koras — Mon, 03 Dec 2007 18:33:45 +0000

Ostatnio się trochę bardziej osłuchałem i wobec tego: http://koras.indywidualni.org/tarja-turunen-kilka-nagran-z-pieknego-koncertu/ ;)
Nightwish bez niej to nie Nightwish;)

Autor: android3

android3 — Mon, 03 Dec 2007 15:16:12 +0000

Płyta jest piękna i nie zgadzam się z opinią, że nie nadaje się do codziennego słuchania. Słucham jej dwa, trzy razy dziennie. Początkowo mnie przeraziła, po pierwszym przesłuchaniu stwierdziłem, że Tarja poszła w eksperyment i minęła się z muzyką. A później wysłuchałem płyty już bez słuchawek, w przestrzeni. Coś niesamowitego. Tutaj muzyka pełni rolę służalczą wobec głosu, ale niedoróbek muzycznych nie zauważyłem. Zaczynam się obawiać, bo chyba powoli się uzależniam od tej płytki. Najbardziej urzekający kawałek dla mnie to Damned Vapires & Gothik Divine, dziwny, tajemniczy, wsysający w siebie, aby później wyrzucić słuchacza gdzieś… daleko. Płyta klimatyczna, niezwykle spójna i logiczna. I smutna, jak cała historia wyrzucenia Tarji z Nightwisha. Zresztą dedykacja na płycie mówi sama za siebie:
wszystkim moim zimowym burzom przeżywanym w miastach, krajach, wsiach, na północy, południu, wschodzie i zachodzie (cytat z pamięci, więc pewnie niedokładny). Coś tak gorąco emocjonalnego, a jednocześnie bez płytkiej czułostkowości można stworzyć tylko w zlodowaciałej z żalu duszy. Polecam.
PS. Mam cd+dvd z piekną „zimną okładką”:)

Autor: Anlaya

Anlaya — Wed, 21 Nov 2007 20:32:06 +0000

Muszę koniecznie tego posłuchać. Fajna recenzja, jak się czyta, to aż samemu chce się coś zrecenzjować. ;) Wydaje mi się, że Tarja chciała stworzyć coś odmiennego od jej twórczości z chłopakami w Nightwishu. Gdyby to brzmiało tak jak zespół, pojawiłyby się pretensje, że nie potrafi zrobić niczego we własnym stylu. Trafione podsumowanie! I ona, i zespół coś stracili, aczkolwiek być może to kwestia przyzwyczajenia.
Pozdrawiam!